Πάντρεμα

στιγματίζω ότι δεν φτάνω
επικαλούμαι το σωστό
κι αν στο πρίσμα το κοιτάζω
πρέπει να δημιουργηθώ

να διαγράψω το εγώ μου:
είναι αδύνατον θαρρώ
θα κερδίσω μόνο πόνο
σίγουρα θα κουραστώ

το κριτήριο της γνώσης
έχω ελαφρυντικό
και το ένστικτο της πτώσης
έχω όπλο αμυντικό

το συμβόλαιο έχω υπογράψει
με όρους που ήθελες εσύ
μα δεν είχε ερμηνεία
χτίζω στην αμφιβολία

σε κοιτώ και περιμένω
ότι κάνεις κι εγώ κάνω
σαν αρχίσουν οι συγκρίσεις
εγώ χάνω, θα κερδίσεις

μόνη μου λοιπόν πηγαίνω
και χαράσσω νέα γραμμή
αν στο ίχνος σου βαδίσω
άφαντη η δική μου διαδρομή

κι αν εσύ με κατακρίνεις
μου ‘ναι αδιάφορο θαρρώ
την ελευθερία που ‘χεις
στα όριά μου σταματώ