κάθε φορά που ακούω την σιωπή
κουρνιάζω στ’ άπειρο που άρχισα να οριοθετώ
κάθε φορά που υποψιάζομαι την πνοή
ξεχνώ τα πρέπει μου και νεφελοβατώ
αποζητώ και πάλι την άϋλη παρουσία
που συντροφεύει τις σκέψεις μου κι ισορροπώ
αδιαφορώ για όσα δεν έχουν πια καμία αξία
μοιράζομαι την ομορφιά και πάλι θ’ αναδυθώ
πώς να ‘ναι η μορφή σου ; αδιαφορώ
πως είναι η ψυχή σου ; το ψηλαφώ
και μ’ αρέσει ότι αγγίζω, ότι ακουμπώ
ένας στοίχος, μια νότα κι είσαι εδώ
λες πως θα με ταξιδέψεις κι αναθαρρώ
ψυχανεμίζομαι το άγνωστο που χαράζεις
αφήνομαι στην δική σου ανεμελιά και προχωρώ
μέσα απ’ τα κύματα το χέρι απλώνεις και μ’ αγκαλιάζεις
είσαι μια λέξη που ταξιδεύει
από μια άλλη φυλακή, μια επιθυμία που δραπετεύει
γίναμε σύντροφοι στην καλημέρα
απόμακρη ένωση στον αέρα
μα θα ‘σαι για πάντα στο παραθύρι των ψυχών
ένα παρόν
δίχως μέλλον και παρελθόν
αποκομμένος από τον κόσμο των υπνοβατών
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου