Ακούσια

σε μια διαδρομή βουβή
δίχως εικόνες
μαινάδες κρυμμένες, είναι εκεί
ορμές υπόγειες

πώς να χορτάσω;
ποιος θα με δεί;
μένω μη χάσω
μα ότι απέμεινε είναι η φυγή

πάρε με από ‘δω
μπορείς!
διώξε το χτικιό
μπορείς!

κοντά στην νύχτα γίνονται όλα
όταν δεν έχεις πιά τίποτα να πείς
μες την σιγή ακούγονται όλα
αυτά που περάσαν κι αυτά που θα ‘θελες να δείς

χλωμό το πρόσωπο που ακολουθείς
μα να ξεφύγεις δεν μπορείς
νοιώθεις πως πρέπει από κάπου να πιαστείς
κι αρκείσαι στην υποψία μιάς πνοής

πάρε με από δώ
μπορείς!
διώξε το χτικιό
μπορείς!