όλα έχουν ειπωθεί
ξανά και ξανά
σίγουρα δεν έχει ανταμοιβή
μονάχα ερημιά
κουράστηκα να παίρνω τα μισά
κι αυτή η ατελέσφορη αναμονή που με πονά
που δίνει δάκρυ και γίνομαι σκιά
ξέρω πως πρέπει να χαθεί, να φύγει μακριά
όσο πάω και χάνομαι εκεί ανάμέσα
τον υγιή εγωισμό μου αφάνισα
κι ούτε ένα χάδι, μια ζεστή αγκαλιά
διάφανα όλα, άνυδρα, ξερά
απλόχερα το είναι μου θέλησα να δώσω
πολύτιμη για κάποιον θέλησα να νοιώσω
επίκριση, συγκατάβαση
και καμιά αποδοχή
συμφιλίωση με την αλήθεια
αγκαλιά με τον εαυτό μου θα μ’ έβρει η νύχτα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου