μη με κρατήσεις σαν ενοχή
φορτίο σου μη με κάνεις
ήμουν, μα πέρασα σαν το πουλί
στάση στιγμής, συνέχισα, μην τρομάζεις
θέλω να μείνω ένα σημάδι στην καρδιά σου
μια θύμηση, που θα κρατάει ένα σκίρτημά σου
εικόνα φευγαλέα στα όνειρά σου
να ‘μαι ‘κει, μια γωνιά, στην ανάμνησή σου
θέλω να με χαϊδεύεις νοερά όταν πονάς
κι ο πόνος γλυκύτερος, ν’ αντέχεται
μια άϋλη παρουσία, όταν σιωπή, να της μιλάς
βάλσαμο φυλαγμένο, σαν θα χρειάζεται
στου παραδείσου την έκσταση στοχεύαμε
μα ότι είδα δεν είδες
στην κόλαση της απολαβής κολλήσαμε
κι ότι πήρα δεν πήρες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου