Ανατροπή

Ήρθες στον δρόμο μου σαν Άρης, σαν θεός
μια δύνη που το κορμί μου διαφεντεύει
Ενώθηκε ο κόσμος μου, στεριά και ουρανός
κι έγινε θάλασσα, που στ’ άγνωρο δίχως φραγμούς
με ταξιδεύει

Μια ευωχία ψυχική η θύμησή σου
με πάει μακριά, αλλού, ως την πνοή σου
Απρόβλεπτη παλίρροια με δαμάζει
η ύπαρξή σου την σελήνη εξουσιάζει

Πάνε πιά χρόνια που δεν γεύτηκα μια μάχη
γραμμένες σελίδες που ξαναδιάβαζα μονάχη
Μα νέα νοήματα και πάλι αποστηθίζω
μέσα απ’ το είναι μου, κρυμμένα, αναβλύζω

Ήρθες σιμά μου όταν πιά δεν πονούσα
κι είχα κερδίσει την γαλήνη που ποθούσα
Την πληρότητα της αρμονίας, είπα αγγίζω
μα τώρα νοιώθω πως την ολοκλήρωση προσεγγίζω

Ότι απέρριψα σαν ανυπόστατο παραμύθι
ήρθε μπροστά μου, ανακλημένο από την λήθη
Ότι αποδέχτηκα ως τα τώρα δεν διαγράφω
μα ερμηνεύω απ’ την αρχή και ξαναγράφω

δεν αναιρεί, παίρνει την θέση του κι ισορροπεί
ότι πηγάζει από βαθιά δίχως τροπή
και συμπληρώνει δίχως στο σύνολο να κυριαρχεί

μας οδηγούν οι μελωδίες
πάρε με στην αγκαλιά σου
σκεπτομορφή του απόκρυφού μου