έξω από τους ρόλους

χαμόσπιτο
και τι μ’ αυτό
τέσσερις τοίχοι μοναχά
που η ψυχή μου προσπερνά

ασήμαντο το σοβαρό
δεν βρίσκομαι εδώ γι’ αυτό
θα ‘τανε ανόητο θαρρώ
αν το πιστέψω ως σκοπό

μα……..
μ’ ένα μόνο χάδι ζεστό
απ’ της ψυχής σου το άλλο της μισό

μ’ ένα φιλί μοναδικό
από δυό χείλι που σου λένε σ’ αγαπώ

μ’ ένα βλέμμα λατρείας σαν σε κοιτάει
που την μορφή σου μέσα του καθρεφτίζει

με μια αγκαλιά που σφιχτά σε κρατάει
κι όλο το σύμπαν θαρρεί πως φυλακίζει

νοιώθεις βασίλισσα
και νοιώθεις βασιλιάς

μα πες μου εσύ που τ’ αψηφάς
με πόσους τοίχους νιώθεις βασιλιάς;