Το φτερούγισμα της μορφής του χαμαιλέοντα
απαλλάσσει από τις ενοχές
τον θυμό απλόχερα παρέχουμε
και την θλίψη της συντροφιάς αναιρούμε
Οραματίζομαι το πουθενά
και την βρώση αφοδεύω
χάρηκα το τίποτα
και την πόση εδέησα
Όταν την διαφορά δική μου κάνω
χαρμόσυνα τραγούδια άδω
ζητώ την εξομοίωση με σένα
πίσω την μοναδικότητα δίνω
Φάσμα του σήμερα η απόλυτη εχεμύθεια
την αλήθεια να ξέρεις πότε θα πείς
φρενάρει του πάθους η ακολουθία
την εικασία αδιάψευστα ν’ ακολουθείς
Στον διάολο η αξιοπρέπεια
που απ’ την έξη απόμακρα
Η Σαλώμη τα πέπλα οικεία
φυσική τείνω σοβαρότητα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου