ιέρεια χωρίς θεό
σ’ έναν ναό μοναχικό
σ’ ένα κουκούλι, μες την αλμύρα μέσα στον χρόνο
στης ανομίας μου τον απόκρυφο δρόμο
ο φόβος με κρατούσε στην σκιά τους
μα τώρα ξέρω πώς απλά συγκατοικώ
σαν άρχισα την αποκαθήλωσή τους
αντίκρισα του χρόνου το μυστικό
τα δρώμενα σε τέρμινα δοσμένα
περάσματα που έχουν καταγραφεί
ζευγάρια λαγνείας διαιωνίζουν της ζωής τα δεδομένα
και συνεχίζουν στην προσωπική τους διαδρομή
απέδωσα δικαιοσύνη στην ψυχή μου
και τους σφετεριστές της έδιωξα
αποκατέστησα την ύπαρξή μου
και μια θαλερή ηρεμία εισέπραξα
σαν αμαζόνα τώρα επιστρέφω
στην δύναμή μου και πάλι πιστεύω
αφήνω το στίγμα μου μέσα στο σύμπαν
μνήμες θολές τον δρόμο τους βρήκαν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου