Ανάνηψη

κόντρα στα σύνορα του εσμού
μέσα στην καταχνιά, ανεμοδούρα
φύλαγες το φώς του Ιερού
και στου νερού αφέθηκες την παλίρροια

καημένη Περσεφόνη, πόσο πρέπει να πονάς
με τα φτερά του έρωτα όταν χτυπάς
κάθε πιστεύω, κάθε αρχή σου σαν προσπερνάς
πού ‘ναι δικά σου, τα γέννησες και τ’ αγαπάς

το αίμα τ’ ουρανού σε οδηγεί
διώχνει τον πόνο, μα γίνεται πληγή
είναι φορές, που ζητάς ανταμοιβή
γρήγορα όμως το ξεχνάς και μπαίνεις στην σιωπή

στον χωρισμό θα βρείς παρηγοριά
μέσα απ’ την στάχτη θα μαζέψεις την καρδιά
εξανεμίζεται ο φόβος, απομένει η χαρά
και προδομένες μνήμες ακολουθείς ξανά

γύρω απ’ την θυμέλη θα στήσεις τον χορό
στου παραλόγου το θέατρο αυτό
γυμνά τα πόδια, η ψυχή θα ‘ναι ο οδηγός
τ’ όνειρο θα ‘ναι της παράστασης ο χορηγός

μη σταματάς να ψάχνεις μες την δύνη
μη φοβηθείς τον άνεμο του Απρίλη
σαν αφεθείς σ’ αυτό το πανηγύρι
ανεμοδούρα γίνεσαι εσύ, εσύ και το καντήλι