βυθίζομαι σ’ έναν άγνωστο κόσμο
όπου μ’ οδηγούν τα βήματά σου
δεν ξέρω αν είναι αληθινό
μα ευφραίνομαι από το άρωμα του ονείρου σου
μια κουπαστή η σκέψη σου
κι εγώ ακουμπώντας ανεβαίνω
ακολουθώ το ψίθυρο της φωνής σου
πως βρέθηκα εδώ; γιατί; δεν το διαλέγω
περνάω από την απάθεια στον λήθαργο
και νοιώθω την γαλήνη
έχω ενδύσει στην νόηση το ατίθασο
κι η περιπέτεια αυτή μόνο χαρά μου δίνει
τι βαθαίνει τον νου και χάνομαι;
πόθεν έρχεται η λαχτάρα να μ’ αγγίξεις;
μια σου λέξη και στο απέραντο δίνομαι
κάθε έγνοια μου στο άπειρο σκορπίζεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου