Τυχοδιώκτες

καλημέρα δεν θα πω, μπορεί να μου την κλέψουν
σαν πέσεις κάτω και σε δω, φεύγω να μην με ρίξουν

αρσενικό και θηλυκό, θηλιές περνάμε στον λαιμό
θα με τραβάς θα σε τραβώ, ελεύθερο δεν θέλω να σε δω

παιδιά θα κάνω αφού μπορώ, κι ας μείνουν και στον δρόμο
ποιος θα τους στήσει τον χορό : δεν δίνω εγώ τον χρόνο

‘γω δεν θέλω να χαθώ, μες το πλήθος να διαβώ
είμαι αφέντρα στο βουνό, είμαι κυρίαρχος θαρρώ

παλάτια όμορφα ζητώ, που είδα και ζηλεύω
πέτρα στοιχίζω στον σορό, τον νου μου απλουστεύω

κι αν άνθρωπος γεννήθηκα, μπορώ να το διορθώσω
αφήνοντας τα περιττά, τα ορμέφυτα θ’ ακολουθήσω

δες με δεν είμαι όμορφη: με νάζι σε κοιτάζω
γυμνώθηκα για να με δεις, με χάζι σου γελάω

δές με δεν είμαι εύρωστος; με νόημα σε κοιτάζω
γυμνώθηκα για να με δείς, με πάθος σου μιλάω

τι κι αν είμαι η αστή, ξέφυγα απ’ την αφάνεια
τι κι αν είμαι ο αστός, φτύνω γύρω μου με περηφάνια

παράλληλοι κόσμοι οδηγούν στο πουθενά
κι η ανούσια συζυγία στον γκρεμό
παράταιροι συμβιβασμοί οδηγούν στην παραφορά
κι η άψυχη ακολουθία στον χαμό και των δυό