Την δύναμη της μοναξιάς μου βρήκα
τα στάχυα ανακάλυψα πως είν’ η προίκα
καντούνια, μονοπάτια, άγραφοι δρόμοι
καλύπτω απόσταση, μετράω ακόμη
ανοιξιάτικη βροχή το δάκρυ κρύβει
την κατάθλιψη σαν τρέλα ερμηνεύει
συν αυτό και η λάσπη καθάρια βρίθει
του απομεσήμερου την λάμψη κρύβει
σαν θα έρθει των ορίων η καλύπτρα
και την πάροδο σαν πάρει η αφέντρα
θα χορεύουνε στην άγονη αλάνα
θα παντρεύουνε την στάχτη με το γάλα
κι αν περάσει η αδύναμη η μπόρα
κι αν το σήμερα αδέσμευτο φαντάζει
κι αν την γλύκα από τον πόνο αφαιρέσει
η καύτρα που μας δίνεται σκορπίζει
με την μέρα, τον καιρό
με τον στοίχο περπατώ
με την κτήση εγώ νικώ
με το γέλιο τον θεό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου